Arun Dohle: de zoektocht van de oprichter

14 jaar oud
De eerste keer dat ik serieus naar India wilde, was ik 14, maar pas na mijn schooltijd, in 1993, ging ik drie maanden naar India om naar mijn ouders te zoeken.
Ik ging naar mijn weeshuis, Mahila Seva Gram, waar me werd verteld dat er geen dossiers waren. De enige informatie die ik had, kwam uit de ziekenhuisgegevens met de registratie van mijn geboorte en de naam van mijn moeder. Maar als adres stond het weeshuis vermeld!Wat kon ik doen? India was een nieuw land voor me en ik kende de cultuur en de taal niet.Eerste reis naar India
In 1996 reisde ik opnieuw naar India met mijn toenmalige partner, maar tegelijk zoeken en op vakantie zijn was onrustig. Het lukte me gewoon niet.
Ik ging online
In 1999 kreeg ik mijn eerste computer met internet en begon ik alles op te zoeken wat ik over adoptie kon vinden. Uiteindelijk ontdekte ik Peter F. Dodds en Bastard Nation. Dat hielp me het adoptieproces genoeg te reconstrueren om te begrijpen dat mijn afstandsverklaring ergens bij het Bombay High Court moest liggen.
Ik woonde echter nog in Duitsland en had geen enkele manier om in India bij dossiers te komen. Als volwassen geadopteerde werd ik eerst hartelijk ontvangen in de adoptiewereld, of beter gezegd in de ‘door adoptiefouders gedomineerde groepen’.Al snel merkte ik dat er iets niet klopte. Ze zeiden dat zoeken in India onmogelijk was, dat ik mijn moeder pijn zou doen, dat ze nu gelukkig getrouwd was. Er zouden in India geen dossiers zijn, er was geen rechtsstaat en ik zou deze obstakels nooit kunnen overwinnen.Dat maakte me alleen maar vastberadener, tot ik uiteindelijk uit die steungroepen werd gezet omdat ik bleef volhouden.Ik ging online
In 2001 werd de drang om mijn oorspronkelijke familiewortels te vinden ondraaglijk. Ik was toen zelfstandig financieel adviseur in de verkoop en gewend aan lange dagen; soms kwam ik pas na middernacht thuis. Maar de frustratie dat ik geen stap verder kwam, begon mijn geestelijke en lichamelijke gezondheid aan te tasten, en dat ging ten koste van mijn werk.Ik ging in therapie en besefte al snel dat ik mijn gevoelens zeven jaar lang had weggestopt. Toen de therapeut zei: ‘Misschien moet u naar uw moeder zoeken’, wist ik dat ik het roer moest omgooien.Ik begreep dat mijn moeder bij mijn geboorte waarschijnlijk ongehuwd was, met het bijbehorende maatschappelijke stigma, en dat ze nu waarschijnlijk getrouwd was. Het weeshuis kon toch zeker discreet contact met haar opnemen? Als ze niets met me te maken wilde hebben, zou ik dat accepteren.Ik was blij dat ik geadopteerd was en had een prachtige jeugd met de beste adoptiefouders die ik me had kunnen wensen, maar er bleef dat knagende gevoel dat er iets niet klopte. Ik begon me te verdiepen in kinderhandel en de schandalen rond het kopen en verkopen van kinderen in de adoptiesector.Een Duitse adoptiemoeder vertelde me dat haar oudste adoptiekind had gehoord dat haar moeder nog leefde en had beloofd haar op te halen, maar in de papieren stond dat de moeder dood was! En dat kwam van de organisatie van Moeder Teresa, de Missionarissen van Naastenliefde, waarover ik als kind trots had verteld dat zij mij hadden gered.Tegelijk discussieerde ik met adoptiefouders in e-mailgroepen en Yahoo-groepen zoals het Duitse ‘Adoptionsforum’ van ICHILD, en met de Amerikaanse adoptiewereld, die heritage camps organiseerde en de afkomst van geadopteerden eerde.Dat stond in schril contrast met hoe ik was opgegroeid: ondanks de goedbedoelde pogingen van mijn adoptiefouders om me kennis te laten maken met mijn herkomstcultuur, wees ik die af. Ik wilde een wit Duits kind zijn en vervloekte dat bruine gezicht in de spiegel.Ik word activist voor de rechten van geadopteerden
Later dat jaar, in 2001, vertrok ik naar India met het plan de zaak in zes weken op te lossen. Geen probleem, dacht ik, voor een succesvolle zakenman als ik. En nu, bijna twintig jaar later, zijn er nog steeds veel vragen onbeantwoord. De drijfveer om verder te kijken dan mijn eigen adoptie kwam juist voort uit de weerstand van adoptiefouders en medewerkers van adoptiebureaus, die defensief en zelfs agressief werden toen ik te veel vragen begon te stellen.Terwijl ik hulp zocht om antwoorden te krijgen, stuitte ik op een muur van weerstand van adoptiefouders die ontkenden dat er bij adoptie problemen waren. Zelfs mijn eigen weeshuis, dat persoonlijk vriendelijk tegen me was, beweerde niet te kunnen helpen. Later besefte ik dat ze me tijdens mijn zoektocht bewust valse informatie hadden gegeven.Pas toen ik de kinderrechtenactiviste Gita Ramaswamy ontmoette – een voortrekker in de campagne tegen de verkoop van kinderen uit de Lambada-gemeenschap in Andhra Pradesh – begreep ik hoe mijn rechten me werden onthouden. Ze zei tegen me: ‘Arun, na al dat zoeken naar de wet: dit is de ‘wet’, en daarin staat dat je adoptiefouders het RECHT hebben te weten wie je moeder is.’Ik was jarenlang van het kastje naar de muur gelopen zonder te beseffen dat alle gevestigde instanties in de adoptiewereld bij wie ik hulp had gezocht me een volkomen vertekend beeld gaven. Gita Ramaswamy overtuigde me dat de wet juist aan mijn kant stond en dat het toch mogelijk zou zijn mijn Indiase familiewortels te vinden. Sterker nog: ze was vastbesloten me te helpen!Me aansluiten bij de activisten in Andhra Pradesh leverde me in de adoptiewereld geen vrienden op. Met hun campagne om institutionele kinderhandel aan te pakken, tot aan het Hooggerechtshof van India, maakten we veel vijanden. Maar het was Gita die mijn eigen land voor me opende. Ze bracht me in contact met de juiste mensen en uiteindelijk kon ik aangifte doen tegen mijn weeshuis wegens het achterhouden van mijn adoptiedossier.
